تأثير ابعاد مهارت ارتباطي بر تحرك اجتماعي شهروندان تهراني

هدف پژوهش، بررسي تأثير ابعاد مهارت ارتباطي بر تحرك اجتماعي شهروندان بالاي 25سال تهراني است. چارچوب نظري، به كمك آراء نظريه‌پردازان ديدگاه كنش متقابل نمادين، مكتب كاركردگرايي و تركيب‌گرايان تعيين شده است. اين پژوهش از نظر رويكردي كمّي و به روش پيمايش انجام شده است. جامعه آماري 844/076/6 نفر بود و تعداد حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران حدود 400 نفر به شيوه‌ نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انجام شد و براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسش‌نامه محقق‌ساخته استفاده شد. نتايج نشان داد ابعاد مهارت‌ ارتباطي و متغيرهاي جمعيت‌شناختي با ضريب تعيين 08/، بر تحرك اجتماعي ساكنان تهران اثرگذار بودند. بين مهارت كلامي و مهارت نوشتاري، با تحرك اجتماعي ميان‌نسلي رابطه معناداري وجود نداشت. مهارت استفاده از زبان بدن، با بتاي 0.11 و متغير جنسيت با بتاي 0.24- در تحرك اجتماعي شهروندان اثرگذار بودند. متغيرتأهل و سن در تحرك اجتماعي، شهروندان اثري نداشتند. تحرك اجتماعي بر حسب جنسيت به نفع مردان بوده است. مهارت ارتباطي پايتخت‌نشينان، بالاتر از حد متوسط و تحرك اجتماعي آنها نزولي و منفي بود.