اثر تمرينات تناوبي با شدت بالا و متوسط بر TFAM و NRF-1 عضله اسكلتي در رت هاي نر ديابتي نوع دو

زمينه و هدف: بخوبي مشخص شده است كه عامل نسخه برداري A ميتوكندري (TFAM) و عامل تنفسي هسته اي1 (NRF1) تنطيم كننده هاي كليدي بايوژنز ميتوكندري و فسفوريلاسيون اكسيداتيو هستند. اين مطالعه اثر 12 هفته تمرينات تناوبي با شدت بالا (HIIT) و متوسط  (MIIT)  را بر مولكول هاي تنظيمي بايوژنز ميتوكندري (TFAM و NRF1) عضله اسكلتي رت هاي نر ديابتي نوع دو بررسي كرد. روش تحقيق: تعداد 40 سر رت نر (سن: 8 هفته، وزن: 20±180 گرم) به دو گروه رژيم غذاي پر چرب (HFD) شامل 32 سر و رژيم غذاي استاندارد (C) شامل 8 سر تقسيم شدند. پس از القاء ديابت نوع دو از طريق استروپتوزوتوسين در رت هاي چاق، 8 سر رت ديابتي (D) و 8 سر رت گروه C كشته شدند و 24 سر رت باقيمانده به طور تصادفي به سه گروه كنترل ديابتي  (DC)، گروهMIIT ، و گروه HIIT  تقسيم گرديدند. برنامه MIIT شامل 13 وهله‌ فعاليت 4 دقيقه‌اي با شدت 7065 درصد VO2max و برنامه HIIT شامل اجراي 10 وهله‌ فعاليت 4 دقيقه‌اي با شدت 9085 درصد VO2max  با دوره‌هاي استراحتي  فعال دو دقيقه‌اي بودند كه به مدت 12 هفته با تكرار 5 جلسه در هفته، به اجرا در آمدند. از روش وسترن بلات براي اندازه گيري مقادير پروتئين هاي TFAM و NRF1 و از آزمون هاي پارامتريك و ناپارامتريك براي تحليل داده ها در سطح معني داري 05/0≥p استفاده شد. يافته‌ها: سطوح پروتئيني TFAM و NRF1 پس از القاء ديابت نسبت به گروه C به طور معني داري كاهش يافت (01/0 p). هر دو برنامه HIIT و MIIT منجر به افزايش غير معني دار سطوح پروتئيني NRF1 نسبت به گروه DC شدند (05/0 p)؛ ضمن آن كه HIIT بر TFAM اثر معني داري نداشت (05/0 p).  نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد برنامه هاي HIIT و MIIT منجر به بهبود تنفس ميتوكندريايي مي شوند، اما اثري بر بايوژنز ميتوكندري ندارند؛ با اين وجود بررسي هاي بيشتر در اين زمينه ضروري است.