تاثير تمرينات تداومي بر سطوح پلاسمايي آديپولين، حساسيت به انسولين و درصد چربي زنان داراي اضافه وزن و چاق

زمينه و هدف: آديپولين، يك آديپوسايتوكاين ضدالتهابي و حساس به انسولين است كه در تعديل عدم تحمل گلوكز و مقاومت انسوليني نقش دارد. اين آديپوكاين از بافت چربي سفيد ترشح مي شود و سطح آن در شرايط چاقي و ديابت كاهش مي يابد. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر هشت هفته تمرين تداومي با شدت 45 تا 60 درصد ضربان قلب بيشينه بر سطوح پلاسمايي آديپولين، حساسيت به انسولين و درصد چربي بدن زنان داراي اضافه وزن و چاق بود. روش تحقيق: در اين مطالعه نيمه تجربي، 30 نفر از زنان داراي اضافه وزن و چاق به طور هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه تجربي (15=n) و كنترل (15=n) تقسيم شدند. برنامه ﺗﻤﺮﯾني ﮔﺮوه تجربي شامل30 دقيقه دويدن با شدت 6045 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ بيشينه ﺑﻮد. در اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ، ﺗﻤﺮﯾﻦ با شدت 45 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ بيشينه آﻏﺎز شد و ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ آﻣﺎدﮔﯽ شركت كننده ها، ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ پنج درصد بر شدت ﺗﻤﺮﯾﻦ اﻓﺰوده گرديد و ﭘﺲ از رﺳﯿﺪن  ﺑﻪ ﺷﺪت 60 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن هدف، اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن برنامه تمريني ﺣﻔﻆ شد. خونگيري پس از 12 ساعت ناشتايي در دو مرحله پيش و پس آزمون انجام و متغيرهاي مطالعه اندازه‌گيري گرديد. از آزمون هاي شاپيروويلك براي طبيعي بودن توزيع داده ها و به منظور بررسي تغييرات درون‌‌گروهي و بين‌‌گروهي به ترتيب از آزمون‌‌هاي t  وابسته و t  مستقل در سطح معني داري 05/0 p استفاده شد. يافته ها: پس از هشت هفته تمرين تداومي با شدت سبك تا متوسط، سطح آديپولين پلاسما (001/0 p) و حساسيت به انسولين (001/0 p) نسبت به قبل تمرين افزايش معني‌داري پيدا كرد، اما درصد چربي بدن كاهش معني داري (0001/0 p) داشت. در مقايسه بين گروهي، مقادير آديپولين پلاسما (001/0 p) و حساسيت به انسولين  (001/0 p) در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل، افزايش معني داري داشت؛ اما درصد چربي بدن با كاهش معني دار  (001/0 p) همراه بود. نتيجه گيري: تمرينات تداومي با شدت سبك تا متوسط، به عنوان يكي از راهكارهاي درماني مناسب، با افزايش آديپولين، حساسيت به انسولين و كاهش درصد چربي بدن مي تواند در كاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقي موثر باشد.