تجربۀ صميميت در موقعيت قرنطينگي (مورد‏مطالعه خانواده‏هاي استان گيلان)

صميميت يكي از عواطف مهم انساني است كه داراي دلالت‏هاي فرهنگي ـ اجتماعي و بدنمندي است. هدف اصلي اين تحقيق، مطالعۀ كيفي تجربۀ صميميت و پيوندهاي اجتماعي در دوران كرونا و موقعيت قرنطينگي است. مطالعه با تكيه بر روش كيفي و از طريق مصاحبه‏هاي نيمه‏ساخت‏يافته انجام شده است. با توجه به منطق اشباع نظري، با چهل نفر از شهروندان استان گيلان به‏صورت فردي مصاحبه صورت گرفت. سپس، مصاحبه‏ها پس از تقرير به‏شيوۀ تحليل مضمون بررسي شدند. يافته‏هاي اين پژوهش نشان مي‏دهد سه سنخ صميميت محبت‏آميز، سنخ خنثي و سنخ جدال‏آميز در خانواده‏هاي مصاحبه‏شوندگان مشاهده مي‏شود. در شرايط قرنطينگي خانواده‏هاي طبقۀ پايين از پيوند اجتماعي ضعيف‏تر و طبقات متوسط و بالا از پيوند اجتماعي قوي‏تري برخوردار بوده‏اند. همچنين، كشاكش سوژه‏هاي قرنطينه بيشتر مثبت، محبت‏ورزانه و در جهت حفظ نظم ناشي از بلبشوي كرونا بوده است. بنابراين، موقعيت قرنطينگي در اين پژوهش، هرچند موجب كاهش تعاملات و افزايش فرسايش سرمايۀ اجتماعي در سطح جامعه و به زوال امر اجتماعي منجر شده، اما موجد بسط عواطف انسان‏ها و پيوند اجتماعي خانوادگي بوده است.