بررسي رابطه‌ي جهت گيري‌هاي انگيزشي با پيشرفت تحصيلي در يادگيري زبان خارجي: مقايسه‌ي فرانسوي‌آموزان ايراني و فارسي‌آموزان چيني(پژوهشي)

هدف اين پژوهش عبارتست از بررسي وضعيت جهتگيري هاي انگيزشي (بيروني، دروني، بي‌انگيزشي) و زيرگونه هاي آن ها مبتني بر نظريه ي خودتعيين كنندگي و رابطه شان با پيشرفت تحصيلي در دوگروه از دانشجويان و زبان آموزان. آزمودني ها شامل يك گروه 48 نفري از فرانسوي آموزان ايراني و يك گروه 54 نفري از فارسي آموزان چيني مي باشند. به منظور گردآوري داده‌ها از مقياس جهتگيري هاي انگيزشي زبان نولز (LLOSIEA) استفاده گرديد. در بررسي سوالات و فرضيات تحقيق از آزمون‌هاي كولموگروف اسميرنوف، آزمون تي‌تك نمونه اي، آزمون هاي همبستگي و رگرسيون خطي و آزمون تي مستقل استفاده‌شد. ‌تحليل‌ها توسط نرم افزار SPSS.22 صورت‌گرفت. نتايج حاكي از آن هستند كه دو گروه در سطح مطلوبي از انگيزش دروني و بيروني قرار دارند و بي انگيزه نيستند. همچنين تنظيم هاي دانش، موفقبت ،تحريك و همانندسازي شده در هر دو گروه در سطح خوبي مي‌باشد، اما آزمون تي در خصوص تنظيم درون فكني شده معني دارنيست. تنظيم بيروني نيز در بين فارسي‌آموزان موثر و در بين فرانسوي‌آموزان غير‌موثر است. نتايج همچنين نشان‌‌مي‌دهد كه بين متغيرهاي انگيزشي و پيشرفت تحصيلي اين زبان‌آموزان رابطه‌ي معني‌داري وجود دارد. مقايسه‌جهت گيري‌هاي دو گروه با هم نشان‌‌مي‌دهد كه فرانسوي‌آموزان ايراني از انگيزش دروني قوي‌تري و فارسي‌آموزان چيني از انگيزش بيروني نيرومندتر برخوردارند.