تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد و مصرف كافئين بر بيان گليكوژن سنتاز و ميزان گليكوژن كبدي موش هاي بزرگ آزمايشگاهي ديابتي

مقدمه و هدف: ديابت بيماري متابوليكي شايعي است كه به اختلال در سنتز گليكوژن كبدي منجرمي شود. پژوهش حاضر به تأثير هشت هفته تمرين تناوبي  شديد (HIIT) و مصرف كافئين بر بيان گليكوژن سنتاز (GYS2) و ميزان گليكوژن كبدي موش هاي بزرگ آزمايشگاهي ديابتي مي‌پردازد. مواد و روش ها: در يك مطالعه‌ي حيواني باليني مداخله‌اي 50 سر موش بزرگ آزمايشگاهي ويستار كه با استروپتوزوسين القا ديابت شدند به 5 گروه مساوي كنترل (C)، ديابتي (D)، ديابتي با مكمل (D+CAF)، ديابتي با تمرين (D+T)، ديابتي با مكمل و تمرين (D+CAF+T) تقسيم شدند. برنامه‌ي تمرين شامل هشت هفته، هفته‌اي 5 جلسه (6 تا 12 وهله 2 دقيقه‌اي با شدت 90-85 درصد سرعت ماگزيمم) بود و هفته‌اي پنج روز  mg/kg70 كافئين هيدراته تزريق شد. بعد از بيهوش كردن موش ها، بافت كبد استخراج و ميزان بيان  GYS2و گليكوژن كبدي ارزيابي شد. تحليل داده‌ها با آزمون‌هاي t مستقل و تحليل واريانس دو راهه در سطح معناداري (P 0.05) انجام شد. نتايج: القاي ديابت باعث كاهش معني‌دار گليكوژن كبدي و بيان GYS2 شد (0.001 P). همچنين كافئين (0.001 P) و HIIT (0.024=P) هر دو موجب افزايش معني‌دار GYS2 شدند كه مصرف كافئين با اندازه اثر 44 درصدي تاثير بيشتري داشت. همچنين HIIT (0.529=P) و كافئين (0.761=P) هيچ كدام بتنهايي  و در تركيب با هم (0.12=P) موجب افزايش معني‌دار گليكوژن كبدي نشدند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج تحقيق، احتمالاً بتوان تمرينات HIIT و مصرف كافئين را به‌عنوان مداخله‌ي مؤثر در بهبود بيان GYS2 پيشنهاد داد. هر چند اظهار نظر صريح تحقيقات بيشتري را در اين زمينه مي طلبد.