نواحي جنوبي درياي مازندران در سنت زرتشتي

فاقد عنوان لاتين

يكي از تصوّرات رايج در تحقيقات علمي دو سده اخير آن است كه سرزمين جنوب درياي مازندران در سنت زرتشتي، مأواي ديوان و دروجان بوده. اين تصوّر در برخي از وقايع تاريخي همچون چيرگي اريه‌ها بر مردمان بومي و جدال دين زرتشتي با دين بومي آن سرزمين ريشه دارد. تحقيق حاضر به شكل‌گيري و تحول اين تصوير مي‌پردازد، عوامل پديد‌آورنده آن را بررسي مي‌كند و براي سنجش اعتبار آن، توصيف اين مناطق را در سنت زرتشتي بازمي‌نماياند. اين تحقيق نشان مي‌دهد كه در متون زرتشتي، گيلان و مازندران نه جايگاه ديوان، بلكه مأمن دين كهن و پناهگاه ايرانيان تصوّر شده‌ است. ديدگاه منفي درباره اين نواحي، پديده‌اي جديد در تحقيقات ايران‌شناسي است و بنيادي در سنت زرتشتي ندارد.

فاقد چكيده لاتين