روايت خرد محور و قدرت محور، بازپيوند قهرمان در قصّه‌هاي ايراني

اين پژوهش به خوانش كهن الگويي قصّه هاي ايراني و بررسي فرآيند فرديّت و چگونگي رخدادهاي شكل دهنده به اين فرآيند پرداخته است. پرسش اين است كه؛ در طي فرآيند فرديّت، روند پيوند قهرمان با آنيما و آنيموس چگونه است؟ با تحليل محتواي متن قصّه هاي ايراني ابتدا نمود كهن الگوها را يافتيم و سپس دو مرحله اي بودن فرآيند فرديّت آشكارشد كه دوگونۀ تحقّق خردمحور و قدرت‌محور داشت. يافته ها نشان مي دهند؛ من (قهرمان) يا بخش آگاه و ديگر اجزاي ناخودآگاه روان چون؛ آنيما، آنيموس، پيرخرد و سايه، پيوندهاي پيچيده اي دارند. سايه همجنس قهرمان و جزء ناشناخته، سركوب شدۀ و چالش‌آفرين روان است. رخدادهاي پروسۀ فرديّت بر بنياد چالش آفريني هاي سايه براي قهرمان رخ مي دهد و قصّه ها هم با ساختار دو بخشي و گاه قصّه درقصّه و همانند فرآيند فرديّت هم دو مرحلۀ پيوند و بازپيوند دارند كه در جستار پيشِرو به آن پرداختيم. افزون بر آن، دو روايت زنانه و مردانه از روند تحقق فرديّت داريم؛ در روايت خردمحور زنانه؛ قهرمان با راهنمايي و ياريگري پيرخرد و تكيه بر خردورزي بر سايه پيروز مي شود و به آنيموس مي پيوندد و اغلب پس از شكست سايه، او را مي بخشد و مي پذيرد. در روايت قدرت‌محور مردانه؛ قهرمان همچنان از راهنمايي و ياريگري پيرخرد برخوردار است، ولي با تكيه بر قدرت و جنگيدن روياروي بر سايه غلبه مي كند و اغلب سايه را مي كُشد و گاه مي راند.