مفهوم تابو در فرهنگ عامۀ مردم سركوير

فرهنگ شفاهي اقوام ايراني دنيايي رمزآلود و دست ناسوده است كه بررسي محتوايي ظرايف آن مي تواند چشم اندازهاي تازه اي به دنياي مردم ‌شناسي و جامعه‌شناسي انساني بگشايد. پژوهش پيش رو مي كوشد با بيان و بهره‌گيري از عناصر فرهنگي و اعتقادات عامۀ مرسوم در ميان مردمان منطقۀ سركوير جنوب استان سمنان و در مجاورت دشت كوير، به تبيين و تحليل جايگاه مفهوم تابو در ميان مردم اين ديار بپردازد. اين جستار با بهره گيري از شيوۀ مشاهدۀ مستقيم و مبتني بر مصاحبه، مشاهده و تحليل داده ها به معرفي و شناسايي بخشي از فرهنگ عامۀ اقوام ايراني و تحليل ريشه هاي كهن افكار تابوآفرين پرداخته است. در اين راستا، مضامين تابو در ادب شفاهي مردم منطقۀ مورد پژوهش در دو دستۀ كلي تحليل شده است: پارۀ نخست در حوزۀ واژه هاي تابو و مفردات زباني و پارۀ دوم شامل تابوهاي ممنوعيت آداب و سنن رفتاري و مادي است. در نوشتار حاضر، تابوهاي رفتاري درپيوسته با ازدواج، مردگان و آداب سوگواري، تابوهاي نام افراد، پيشه ها و ديگر تابوهاي اجتماعي بر بنياد روايت راويان بومي و محلي تحليل محتوايي شده است.