تقابل‌هاي دوگانه در لسان‌الذاكرين راثي ناييني

فاقد عنوان لاتين

ساختارگرايي به بررسي روابط دروني متن مي‌پردازد و تقابل‌هاي دوگانه يكي از اساسي‌ترين اركان آن به‌شمار مي‌رود. خلق تقابل‌ها به‌عنوان يكي از عملكردهاي بنيادين ذهن شناخته‌شده است كه در ادبيات و هنر خود را جلوه‌گر مي‌سازد. «تقابل‌هاي دوگانه» به‌معناي جفت يا رشته واژگاني است كه علاوه‌بر داشتن گونه‌اي از تضاد، وجه يا وجوه اشتراكي نيز باهم دارند. بررسي تقابل‌هاي پنهان و آشكار در هر اثر ادبي، رويكردي است كه از نوع نگاه نويسنده به موضوعات مختلف به‌خوبي پرده برمي‌دارد و ازسويي باعث درك بهتر آن اثر مي‌گردد. اين جُستار بر آن است تا با شيوه توصيفي – تحليلي به استخراج و طبقه‌بندي تقابل‌هاي كتاب «لسان‌الذاكرين» اثر راثي‌ناييني در دو سطح روساخت و ژرف‌ساخت دست يازد و به بررسي شگردهايي بپردازد كه نويسنده سعي كرده در روايت زندگاني ائمه‌اطهار(ع) و وقايع‌ كربلا از تقابل‌هاي دوگانه بهره‌مند شود و نشان داده است كه چگونه مفاهيم تقابلي به شكلي لغزنده و سيال در كليّت كتاب به يكديگر پيوند خورده و همه در خدمت تقابل‌هاي بنياديني مانند حق و باطل قرار گرفته است و نيز نقش اساسي صنايع ادبي و بلاغي در ايجاد اين تقابل‌ها تبيين گرديده است.

فاقد چكيده لاتين