بررسي و تبيين پيش‌نيازهاي دانشي و مهارتي در ارتقاي اخلاق كنشگري روحانيت

روحانيت يكي از مهم‌ترين گروه‌هاي مرجع در ايران است. با توجه به كاهش ضريب محبوبيت و اعتبار روحانيت بين قشرهاي مختلف مردم در سال‌هاي اخير، بايد علاوه بر بازنگري اساسي در محتواهاي ارائه‌اي، خود را به دانش‌ها و مهارت‌هايي مجهز كنند كه با رعايت آن‌ها زمينۀ نفوذ بيشتر و پذيرش عميق را در ميان مخاطبان خود فراهم سازند. بدين منظور، توجه به مؤلفه‌هاي قبل ازكنشگري (به‌منزلۀ پيش‌نياز ارتباط مؤثر) در اولويت بررسي قرار دارد. گردآوري اطلاعات اين مقاله، كتابخانه‌اي و با روش تحليل محتواي كيفي استقرايي انجام شده است؛ بدين ترتيب كه ابتدا سرفصل‌هاي تأثيرگذار در اين امر، دسته‌بندي منطقي شده‌اند و سپس، به تبيين اجمالي چرايي توجه به اين مؤلفه‌ها در كنشگري روحانيت پرداخته شده است. «پرهير از خودبرترانگاري»، «پرهيز از پيش‌داوري ذهني» و «پرهيز از توجيه‌گري» از جمله خصايصي هستند كه به‌طور مستقيم بر اخلاق كنشگري تأثير مي‌گذارند.