رابطه بين مديريت زمان و خودكارآمدي با استرس شغلي معلمين ابتدايي شهر بجنورد

هدف از اين مطالعه بررسي رابطه بين مديريت زمان و خودكارآمدي با استرس شغلي معلمين ابتدايي شهر بجنورد بود. اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بوده و جامعه آماري را كليه معلمان ابتدايي شهر بجنورد در سال 94-95 به تعداد 850 نفر تشكيل داده و نمونه اي به حجم 265 نفر انتخاب شده است. در اين پژوهش از سه پرسشنامه استرس شغلي موسسه سلامت و ايمني انگلستان، مقياس خودكارامدي عمومي شرر و مادوكس و پرسشنامه مديريت زمان كرمي (1377) استفاده شده است. براي استنباط از فرضيه ها از آزمون رگرسيون چندگانه و ضريب همبستگي پيرسون، استفاده گرديد. نتايج نشان داد در بهترين مدل پيش‌بيني براي استرس شغلي، مديريت زمان و خودكارآمدي قادر به پيش‌بيني متغير ملاك هستند. مديريت زمان بيشترين سهم را در پيش‌بيني استرس شغلي داراست. همچنين ميان خودكارآمدي و استرس شغلي رابطه منفي و معناداري در سطح كوچك‌تر از 0.05 وجود دارد. بدين معني كه خودكارآمدي با استرس شغلي رابطه دارد و با افزايش نمرات خودكارآمدي، استرس شغلي معلمان ابتدايي كاهش مي‌يابد. و همچنين ميان مديريت زمان و استرس شغلي رابطه منفي و معناداري در سطح كوچك‌تر از 0.01 وجود دارد. بدين معني كه مديريت زمان با استرس شغلي رابطه دارد و با افزايش نمرات مديريت زمان، استرس شغلي معلمان ابتدايي كاهش مي‌يابد.