ارائه مدل خط‌مشي‌گذاري شواهدمحور براي پيشگيري از انتشار كرونا ويروس (نمونه‌كاوي: شهر تهران)

هدف: هدف اين پژوهش، پيشنهاد مداخله خط‌مشي به نهادهاي مسئول، به‌منظور پيشگيري از انتشار ويروس كروناست. پاندمي كوويد 19 اثرگذارترين بيماري از ابتداي سال 2020 است كه علاوه بر مرگ‌ومير بسيار، اثرهاي اقتصادي و اجتماعي زيادي نيز در پي داشته است. پژوهشگران بسياري براي درمان و تهيه واكسن آن تلاش مي‌كنند؛‌ اما يكي از اقدام‌هاي اساسي، پيشگيري از آن است؛ زيرا پيشگيري سريع‌ترين راه كاهش مرگ‌ومير و تبعات منفي آن محسوب مي‌شود. روش: با حداكثر استفاده از داده‌هاي حداقلي در كشور و در نظرگرفتن قواعد جديد حاكم بر رفتار اين ويروس، از رويكرد خط‌مشي‌گذاري شواهدمحور و مدل‌سازي عامل‌مبنا استفاده شده است كه چهار مرحله ساخت شبيه‌ساز، كاليبره‌كردن آن، اعتبارسنجي و استفاده از آن براي تخمين چگونگي تكامل بيماري همه‌گير را شامل مي‌شود. يافته‌ها: به‌منظور تعيين عوامل اصلي مؤثر بر پيشگيري، چهار سناريو سياستي، شامل قرنطينه عمومي، عدم مداخله، مداخله منفعل و مداخله­ هوشمند بررسي شد. در شبيه‌سازي سناريوهاي سياستي، عامل‌هاي ميزان حركت و ميزان سرايت، به نسبت تغيير مي‌كند. نتايج شبيه‌سازي نشان داد كه كاهش 50درصدي ميزان حركت، كاهش بيش از ۸۰ درصد تعداد مبتلايان را در پي خواهد داشت و كاهش ۱۰درصد سرايت در قالب مداخله هوشمند، به كاهش 30 درصدي تعداد مبتلايان منجر خواهد شد. نتيجه‌گيري: در نهايت، دو عامل ميزان حركت و ميزان سرايت، به‌عنوان عوامل مهم انتشار ويروس كرونا شناسايي شد. از اين رو، پيشنهاد مي‌شود كه نهادهاي مسئول براي كاهش سريع‌تر ميزان شيوع كرونا، بر طراحي مداخله هوشمند مرتبط با كاهش اين دو عامل تمركز كنند.