بررسي چهارچوب مواجه سازمان با تاثيرات صنعت نسل چهار: آيا پذيرش صنعت 4.0 يك چالش ضروري است؟

فناوري ها با توسعه ي روزافزون، باعث ظهور فرصت هاي جديدي مي شوند. در حال حاضر با توجه به پيش بيني هاي انجام شده توسط كارشناسان جهاني، انقلاب صنعتي چهارم از سال 2015 ميلادي شروع و در سال 2030 ميلادي به نقطه اوج خود خواهد رسيد. بر اساس تيوري قابليت پويا و ادبيات موجود، اين مقاله به طور تجربي اثرات فناوري‌هاي نوظهور جديد انقلاب صنعتي چهارم را بر منابع انساني بررسي مي‌كند. در واقع ما مي خواهيم بدانيم كه آيا ظهور صنعت 4.0 يك چالش ضروري است يا خير؟ آيا مي توان به آن بي اهميت بود و تاثيرات ان بر روي منابع انساني و سازمان را ناديده گرفت. براي تجزيه و تحليل داده هاي به دست آمده از شش شركت در ايران از طرح تحقيق توصيفي با روش تحليل كيفي قياسي (DQA) استفاده شده است. مطابق با دو فرضيه استنباط شده در مطالعه ما، نتايج در وهله اول تاييد كرد كه فناوري هاي نوظهور جديد انقلاب صنعتي چهارم تاثير مثبتي بر بهره وري منابع انساني دارند. ثانيا، فناوري‌هاي نوظهور جديد چالش‌هاي منفي بالقوه‌اي بر منابع انساني از نظر بيكاري در آينده دارند. ما تشخيص داديم كه صنعت 4.0 هنوز در مرحله توسعه است و در اين مرحله نظرات متضادي درمورد آن وجود دارد. اما پيشنهاد ما اين است كه صنعت 4.0 يك چالش ضروري است و به مطالعات تحقيقاتي بيشتري نياز دارد تا بتوان در مورد آن نظر داد.