مقايسه تمرينات هوازي به دو روش تناوبي و تداومي بر سطح سرمي فريتين و آهن موش‌هاي صحرايي ديابتيك

زمينه و هدف: افزايش سطح فريتين در پاتوژنز ديابت مي‌تواند نقش داشته باشد. اين مطالعه به منظور مقايسه تمرينات هوازي به دو روش تناوبي و تداومي بر سطح سرمي فريتين و آهن موش‌هاي صحرايي نر ديابتيك انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي 28 سر موش صحرايي نژاد ويستار در محدوده وزني 54 ±205 گرم به صورت تصادفي در 4 گروه شامل كنترل سالم، كنترل ديابتي، ديابتي توام با تمرين هوازي تناوبي و ديابتي توام با تمرين هوازي تداومي تقسيم شدند. گروه هاي ديابتي تمرين هوازي تناوبي و هوازي تداومي را يك هفته بعد از القاء ديابت توسط استرپتوزوتوسين و نيكوتين آميد، به مدت 10 هفته به‌وسيله تردميل انجام دادند. 24 ساعت بعد از آخرين جلسه سرم خون موش هاي صحرايي براي بررسي متغيرهاي خوني (فريتين ،آهن و گلوكز سرم) جمع آوري شد و شاخص مقاومت به انسولين براي هر حيوان تعيين گرديد. يافته‌ها: القاء ديابت موجب افزايش آماري معني‌دار سطح سرمي فريتين و آهن در گروه ديابتي كنترل نسبت به گروه كنترل سالم شد (P 0.05). تمرين هوازي تناوبي و هوازي تداومي موجب كاهش معني‌دار گلوكز سرم ناشتا، سطح سرمي فريتين، آهن و شاخص مقاومت به انسولين در گروه هاي تمريني ديابتي نسبت به گروه كنترل ديابتي شد (P 0.05). بين تغييرات حاصل شده در دو روش تمريني تناوبي و تداومي تفاوت آماري معني‌داري در متغيرهاي وابسته مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: دو روش تمريني هوازي تناوبي و تداومي در موش هاي صحراي ديابتيك ﺑﺎ كاهش سطح سرمي فريتين و آهن و همچنين ﺑﻬﺒﻮد گلوكز سرم ناشتا و انسولين سرمي، ﻣﻮﺟﺐ كاهش شاخص مقاومت به انسولين و بهبود وضعيت گليسمي موش هاي صحرايي ديﺎﺑﺘﯽ مي‌گردد.