نقش واسطه‌اي سازگاري اجتماعي در رابطه سلامت معنوي و شفقت به خود، با رضايت از زندگي در بيماران دياليزي

بيماري‌هاي مزمن، تأثيرات زيادي بر فرد بيمار دارد كه مي‌تواند بر تمام جنبه‌هاي زندگي فرد و سطح كلي رضايت او از زندگي تأثير داشته باشد. شناسايي عوامل مؤثر بر رضايت از زندگي اين بيماران مهم است. ازاين‌رو، هدف اين پژوهش بررسي نقش واسطه‌اي سازگاري اجتماعي، در رابطه سلامت معنوي و شفقت به خود، با رضايت از زندگي بود. روش پژوهش همبستگي بود. جامعه آماري بيماران زن دياليزي بيمارستان‌هاي طالقاني و لقمان‌شهر تهران بودند كه 242، نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. داده‌هاي با استفاده از مقياس‌هاي رضايت از زندگي داينر (SWLS)، شفقت به خود نف (SCS)، سلامت معنوي پالوتزين و اليسون (SWBS) و سازگاري اجتماعي بل (SAS) گردآوري و با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون، تحليل مسير و آزمون بوت استراپ تحليل شد. يافته‌ها نشان داد كه بين متغيرهاي سازگاري اجتماعي‌؛ شفقت به خود‌؛ و سلامت معنوي با رضايت از زندگي، رابطة مثبت و معناداري وجود دارد (01/0P<). همچنين، نتايج آزمون بوت استراپ نشان داد كه شفقت به خود بر رضايت از زندگي و سلامت معنوي بر رضايت از زندگي از طريق سازگاري اجتماعي اثر غيرمستقيم معناداري دارد. اين پژوهش بر نقش واسطه‌اي سازگاري اجتماعي به‌عنوان يك مكانيسم مهم در رابطه شفقت به خود و سلامت معنوي با رضايت از زندگي تأكيد دارد.