مطالعۀ تجربۀ تنهايي در زيست شهري با تأكيد بر روابط محله‌اي-همسايگي(مطالعۀ موردي شهر رشت)

زيست شهري مدرن، پيامدهاي متفاوتي بر شهروندان تحميل كرده است. در حالي كه مطالعات تاكنون بيشتر بر مشكلات ناشي از افزايش جمعيت شهرها و ازدحام انسان‌ها تأكيد داشته‌اند؛ مسئله تجربه «تنهايي در شهر» كمتر مورد توجه قرار گرفته است. «فردِ تنها» مي‌تواند تجربه‌ و مسائلِ به طور كلي متمايزي در شهر داشته باشد؛ و پرتو جديدي بر برداشت‌هاي ما از زيستن در شهر فراهم آورد. پرسش اصلي اين مقاله آن است كه «شهروندانِ تنها« با چه معضلات و مشكلاتي در زيست شهري روبه‌رو هستند. براي انجام اين مطالعه از روش گراندد تئوري و مردم‌نگاري در فضاي مجازي استفاده شده است. مصاحبه‌هاي نيمه‌ساخت‌يافته و يادداشت‌هاي روزانه‌اي كه از نمونه‌هاي هدفمند استخراج شده، داده‌هاي عمدۀ اين پژوهش را تشكيل مي‌دهد. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه نوع و فضاي زندگي در شهر عامل تعيين‌كننده‌اي در تجربۀ تنهايي در شهر به شمار مي‌آيد. بسته به عامل ايجادگر تنهايي شهروندان مي‌توان از مشكلات و معضلات متفاوتي سخن به ميان آورد امّا، آنچه در اين پژوهش جلب توجه مي‌كند، آن است كه هر چه شهروندانِ تنها بيشتر مي‌كوشند تا تنهايي خود را تعميق و تداوم بخشند، بيشتر در معرض نظارت، دخالت اطرافيان، تعرض به حريم امن شخصي قرار مي‌گيرند. امري كه به نوبۀ خود، حفظ شرايط تنها زندگي كردن را دشوارتر مي‌سازد.