بررسي «گرمابه» به عنوان آستانۀ گذر در حكايت «پسر بازرگان و شهر خاموشان» هشت بهشت امير خسرو

راويان افسانه­ هاي عاميانه براي رازآلود كردن حكايت­ هاي خود، نياز به فضاهاي ناشناخته و مرموز دارند. فضايي كه بتواند قهرمان را از دنياي واقعي، جدا ساخته به دنيايي جادويي و اساطيري روانه كند كه از اين فضا به آستانۀ گذر تعبير مي ­شود. بدون ترديد يكي از به­ترين مكان ­ها براي درگير ساختن قهرمان با موضوعات و مسائل ناشناخته، گرمابه ­ها مي­ باشند. شناخت و تحليل اين فضاي راز آلود، شرط اساسي رمزگشايي افسانه ­ها و دست يافتن به پيام پنهان در آنهاست. يكي از ابزارهاي كار آمد براي رمز گشايي اين دست از افسانه­ ها، نظريّۀ «تك اسطورۀ سفر قهرمان» جوزف كمبل (Campbell, Joseph)، مي­ باشد. هدف اصلي اين نوشته، تأكيد بر اهميّت گرمابه به عنوان آستانۀ گذار است. در اين پژوهش، گرمابه به عنوان آستانۀ گذر در حكايت «پسر بازرگان روم و شهر خاموشان»، اثر امير خسرو دهلوي، تحليل شده است. نتيجۀ بررسي نشان مي ­دهد، امير خسرو در استفاده از فضاي رازآلود گرمابه به عنوان آستانۀ گذر و همچنين تطبيق آن با مناسك گذر و بخش­ هاي سه گانۀ گرمابه ­هاي سنّتي بسيار هوشمندانه و مؤفّق عمل كرده است.