ارزيابي و اعتبارسنجي شاخص‌هاي تعيين‌كننده ميزان حياتي بودن و اهميت زيرساخت‌ها به روش بهترين-بدترين (BWM)

امروز رشد و توسعه جوامع در ابعاد اقتصادي، اجتماعي، سياسي، بهداشت عمومي و امنيتي به عملكرد زيرساخت‌هاي حياتي وابسته است. مديريت و راهبري زيرساخت براي اطمينان داشتن از عملكرد صحيح و پايداري آن‌ها در برابر ريسك‌هاي پيش‌رو، يكي از دغدغه‌هاي بسيار مهم در اين حوزه محسوب مي‌شود. ايمن‌سازي و مراقبت از زيرساخت‌هاي حياتي و دارايي‌هاي كليدي در برابر تمامي ريسك‌ها، عوامل و شرايط نامطلوب با توجه به محدوديت منابع مالي، يكي از موضوعات چالش برانگيز براي دولت‌ها محسوب مي‌شود. يكي از راه‌كارها رفع اين محدوديت‌ها، اولويت‌بندي و طبقه‌بندي زيرساخت‌ها است. تعيين صحيح اولويت‌ها، با استفاده از شاخص‌هاي قابل سنجش علاوه بر تشخيص دارايي‌ها و زيرساخت‌هاي حياتي از غيرحياتي، باعث مديريت بهينه منابع و افزايش اثربخشي اقدامات در حفاظت از زيرساخت‌ها حياتي مي‌گردد. هدف اصلي اين تحقيق، ارزيابي و اعتباريابي شاخص‌هاي حياتي بودن زيرساخت‌هاي حياتي و تعيين وزن هر كدام از شاخص‌ها به روش بهترين-بدترين مي‌باشد. نتيجه مطالعات انجام شده بر روي 26 شاخص اوليه و بررسي روايي و پايايي شاخص‌ها، منجر به تأييد نهايي 24 شاخص گرديد. وزن‌دهي شاخص‌ها بر اساس روش بهترين-بدترين (BWM) انجام گرديد. بر اساس محاسبات انجام شده مبتني بر نظرات خبرگان منتخب، شاخص «تعداد جمعيت در معرض خطر» با وزن 8.5 درصد، «استقلال و تماميت ارضي» با وزن 7.8 درصد و «توان دفاعي» با وزن 7.8 درصد به ترتيب بيشترين وزن و اهميت را بين شاخص‌ها به خود اختصاص داده‌اند.