تحليلي بر ساختمان‌هاي بلندمرتبه گرگان از مكان‌يابي تا بهره‌مندي از عدالت اجتماعي

بلندمرتبه‌سازي و توسعه فضايي در ارتفاع محصول رشد جمعيت و افزايش شهرنشيني و همچنين كمبود زمين جهت ساخت‌وساز، در دهه‌هاي اخير و از مهم‌ترين روند تحولات سكونت نوع بشر است كه به فرم غالب مسكن در شهرها پس از جنگ جهاني دوم تبديل‌شده و راهكار مناسبي براي كنترل رشد كالبدي شهرهاست. شناسايي پهنه‌هاي مناسب براي احداث بلندمرتبه‌ها بر اساس اصول مكان‌يابي ضروري است زيرا عدم مكان‌يابي مطلوب به توزيع نامتوازن منجر شده و از عدالت اجتماعي در شهرها كه دربرگيرنده مفاهيمي چون توزيع متناسب عملكردها و خدمات، دسترسي مناسب به مراكز خدمات‌دهي و فعاليتي است فاصله مي‌گيرد. اين پژوهش از نوع كاربردي بوده و به لحاظ ماهيت و روش از نوع توصيفي - تحليلي است. جمع‌آوري اطلاعات به دو شيوه اسنادي و پيمايشي با جامعه آماري 10 نفر به‌عنوان نمونه از كارشناسان برنامه‌ريزي شهري انجام گرفته كه پس از بررسي، معيارهايي در چهار بعد كالبدي، اجتماعي و فرهنگي، زيست‌محيطي و اقتصادي انتخاب و وزن‌دهي شاخص‌ها بر اساس AHP انجام شد. در بخش ديگر با نمونه آماري 322 نفره ميزان بهره‌مندي سازه‌هاي بلندمرتبه موجود با نرم‌افزار SPSS تحليل گرديد. محدوده پژوهش شهر گرگان با مساحت 3567 هكتار مركز استان گلستان است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه سازه‌هاي بلندمرتبه موجود در گرگان از مكان‌يابي مناسبي برخوردار نبوده و برخورداري از عدالت اجتماعي در آنها در سطح قابل قبولي نيست.