جستاري در نسبت حقوق و رواداري با اقليت ها در اسناد بين المللي و قانون اساسي جمهوري اسلامي يران

No Title

حقوق اقليت ها به عنوان يكي از جلوه هاي بارز حقوق بشر همواره مورد توجه نظام هاي ملي و بين المللي بوده است. در اين پژوهش با استفاده از مفهوم رواداري مفاد اسناد بين المللي و قانون اساسي ج.ا. ايران در حمايت از حقوق اقليت ها مورد مقايسه تطبيقي قرار گرفته اند. سوال محوري اين پژوهش آن است كه آيا رويكرد اسناد بين المللي و قانون اساسي ج.ا. ايران به حقوق اقليت‌ها روادارانه بوده است؟ تحليل محتواي اسناد حقوق بين الملل نشان مي‌دهد مختصات رواداري شامل احترام به شخصيت و حقوق فردي، شناسايي حقوق اقليت‌ها از سوي دولت‌ها، احترام به تكثرگرايي و تفاوت‌هاي انساني، تحكيم اصول حقوق بشر، مقابله با تبعيض و نژادپرستي، آموزش عمومي فرهنگ صلح و مدارا، بستر مناسبي براي حمايت از حقوق اقليت ها فراهم نموده است.تحليل محتواي قانون اساسي ج.ا. ايران نيز حاكي است ابعاد حقوق اقليتها شامل حقوق سياسي، فرهنگي و اجتماعي؛ اقتصادي و مدني با رعايت اصول رواداري مد نظر بوده و اصول 12، 13،15، 19، 26 و 64 پشتوانه اصلي آن مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌باشد. با وجود اين براي كاربست كامل اصول رواداري، با توجه به مباني فقهي قانون اساسي لازم است مفهوم حقوق بشر در مباحث علم فقه به صورت جدي راه يابد و بر اساس مفهوم مصلحت سنجي، عنصر زمان و مكان و اجتهاد در اهداف، با رويكرد عمل‌گرايانه از چارچوب تحمل اقليت‌ها به سوي پذيرش و احترام به اقليت‌ها، شناسايي همه جانبه و ضمانت اجراي حقوق اقليت‌ها سوق پيدا كند.

No Abstract