غايت‌باوري و سرشت قدسي دولت متعاليه

هدف پژوهش حاضر بررسي سرشت قدسي دولت متعاليه با تكيه بر غايت‌‌باوري است. روش پژوهش توصيفي تحليلي بوده و نتايج نشان داد كه سرشت قدسي دولت متعاليه مرهون رويكرد غايت‌‌باورانه در حوزه مباني و مسائل دولت متعاليه است. مباني متافيزيكي متعاليه بنيادي‌‌ترين شاخص سرشت قدسي اين دولت مي‌باشد. تتبع در مباني هستي‌‌شناختي، معرفت‌‌شناختي و انسان‌‌شناختي متعاليه مبين آن است كه عنايت به «غايت» از استلزامات عام و كلي اين مباني است. در هستي‌‌شناسي متعاليه، وجود به‌سان يك نظام واحد كه علي‌رغم تكثر عددي، برخوردار از غايتي واحد است، ديده مي‌‌شود. دولت متعاليه در فرايند تصميم‌‌گيري و تعيين خط‌مشيء‌‌هاي خود در تضاد يا غفلت نسبت به اين غايات اقدام نمي‌‌كند، بلكه مشيّت سياسي خود را در طول و تداوم مشيّت خالق هستي قرار مي‌‌دهد. مسائل دولت متعاليه با تغذيه نظري از رويكرد غايت‌‌باورانه مباني متافيزيكي متعاليه با محوريت دو پرسش «چه كسي حكومت كند؟» و «چگونه حكومت شود؟»، پاسخ داده مي‌‌شوند. در پاسخ به پرسش چه كسي حكومت كند، بر ضرورت حاكميت ولي الهي كه برخوردار از كمالات اخلاقي و معنوي باشد، تاكيد مي‌‌شود. در حوزه ساختارها نيز دولت متعاليه مي‌‌كوشد متناظر با نظام احسن خلقت در حوزه حكمت نظري، بهترين نظام سياسي اجتماعي را در جهت تكامل نفوس مردم و تحصيل كمال و غايات متعاليه ايجاد كند.