مقايسه تطبيقي نقش و جايگاه مردم در نظام پاپ در مذهب كاتوليك و نظام ولايت ‌فقيه در مذهب تشيع

تولي‌گري در مذهب كاتوليك و تشيع، و واكاوي جايگاه مردم به‌ عنوان بستر مورد تولّي، مسئله مهم در ارزيابي اين دو انديشه است كه پژوهش حاضر با شيوه اسنادي تحليلي، ضمن جستاري بر مفهوم و قلمرو تولّي پاپ و فقيه عادل، آن را مورد بررسي قرار داده است. يافته‌ها حاكي از آن است كه اناجيل موجود، ضمن تثبيت ولايت ديني براي حضرت عيسي‌(ع) و ديگر رسولان آن حضرت، نافي هرگونه ولايت سياسي آنان و به‌تبع، پاپ بوده، لذا وي تنها حائز ولايت ديني است و از اين‌ جهت، بايسته است كه مردم مطيع محض او باشند. با اين‌ وجود، پاپ چند قرن خود را متولّي امور سياسي نيز معرفي نمود و با صحّه‌گذاري بر انگاره خطاناپذيري خويش، مردم را فاقد هرگونه جايگاهي در اين ‌خصوص دانسته و در تثبيت اين روند به فرازهاي اناجيل استناد نمود. اما در تفكر شيعي، هرچند تولّي امور ديني و دنيوي شأن مهم نبي گرامي‌(ص) و ائمه اطهار‌(ع) و در مرتبه بعدي فقيه عادل است، اما حقانيت اين سِمت صرفاً از ناحيه خداي تعالي بوده و نقش محوري مردم در تحقق عيني، استمرار، تقويت و نظارت بر آن مي‌باشد.