استقلال‌طلبي منطقه كاتالونيا از منظر حق تعيين سرنوشت در حقوق بين‌الملل

Catalan Separatism from the Viewpoint of the Right of Self-Determination in International Law

اين مقاله به تحليل گسترۀ حق بر تعيين سرنوشت خلق‌ها در حقوق بين‌الملل در بحران جدايي‌طلبي ايالت كاتالان مي‌پردازد. تمركز نوشتار حاضر بر بررسي اعمال اين قاعده در وضعيت‌هاي خارج از استعمار قرار گرفته است. درحالي‌كه در مورد اعمال حق بر تعيين سرنوشت در وضعيت‌هاي ناشي از استعمار ترديد وجود دارد و مردمان اين سرزمين‌ها مي‌توانند با اجراي اين حق، دولتي براي خود ايجاد كنند، در مورد اعمال حق مزبور خارج از وضعيت‌هاي استعماري ترديدهاي جدي ابزار شده است. در خصوص ايجاد حق بر جدايي چاره‌ساز نيز در حقوق بين‌الملل اجماع كافي وجود ندارد. در اين پژوهش با بررسي حقوق عرفي و مهم‌ترين اسناد بين‌المللي ناظر بر حق تعيين سرنوشت، وضعيت ايالت به‌ويژه از رهگذر اعمال حق قوميت كاتالان در اسپانيا براي ايجاد دولت جديد مورد بررسي حقوقي قرار گرفته و در نهايت نتيجه‌ گرفته شده است كه استناد مقامات كاتالان به اين حق براي رسيدن به استقلال در وضعيت فعلي نمي‌تواند در حقوق بين‌الملل به‌عنوان جدايي چاره‌ساز مورد قبول قرار گيرد.

This article analyzes the crisis of secession in the Catalan region of Spsin in terms of the right to self-determination in international law. The focus of this paper is on the application of this rule to non-colonial situations. While applying the right to self-determination in colonial situation is well-established and the people of these lands can create their own government under this rule, serious doubts have been raised about the right of self-determination outside the colonial situations. There is no consensus about the right to remedial secession under international law. This article tries to examine the customary law and the most important international instruments dealing with the right to self-determination, in particular the right of Catalan ethnic minority in Spain to form a new state. It is concluded that the Catalan authorities’ reliance on this right for declaring independence faces serious legal difficulties.