برساخت اجتماعي سازگاري كاركنان نيروي انتظامي در انتقال به مناطق عملياتي و پيامدهاي آن به‌شيوه پژوهش زمينه‌اي

انتقال محل خدمت يكي از شيوه‌هاي مديريت منابع انساني در داخل سازمان‌ها است. پژوهش حاضر به بازسازي معنايي انتقال كاركنان ناجا به مناطق عملياتي و پيامدهاي آن به شيوه پژوهش زمينه‌اي مي‌پردازد. ميدان پژوهش دربرگيرنده همه كاركنان انتقال يافته ناجا است كه در زمان انجام اين پژوهش در سال‌هاي 1399-1400 در استان هرمزگان حضور داشتند. پس از انجام مصاحبه نيمه ساختاريافته با 40 نفر از آن‌ها، داده‌ها به شيوه نظام‌مند استراوس و كوربين تجزيه‌و‌تحليل شدند. 129 كد اوليه، 41 مقوله فرعي، 13 مقولة اصلي و يك مقولة هسته (ساختار- عامليت) از كدگذاري داده‌ها استخراج و در مدل الگو‌واره‌اي در قالب شرايط علي، مداخله‌گر، زمينه‌اي، راهبردها و پيامدها گردهم آمد. شرايط علّي شامل نيروي انساني سازمان، احساس تبعيض سازماني و شبكه حمايت سازماني؛ شرايط زمينه‌اي شامل متغيرهاي جابه‌جايي جغرافيايي و تجانس مبدأ-مقصد و شبكه حمايت خانوادگي و مطالبات ساختاري خانواده نيز به‌عنوان شرايط مداخله‌گر طبقه‌بندي شدند. در رابطه ديالكتيكي بين ساختار و عامليت، كاركنان انتقال‌يافته با راهبردهاي خانوادگي، اقتصادي، رواني و ارتباطي، خود را سازگار مي‌كنند. ديالكتيك ساختار و عامليت از ديدگاه كاركنان، پيامدها و نتايج ناگواري براي زندگي آن‌ها در ابعاد اجتماعي، خانوادگي، سازماني-شغلي و محيطي به‌همراه دارد. براي اصلاح و بهبود اين وضعيت، تدابيري بر پايه انساني‌تر كردن تدوين شيوه‌نامه انتقال، حمايت سازماني و همراه‌سازي مناسب خانواده براي كاهش تنش‌هاي شغلي و محيطي و در كنار آن‌ها توجه به بومي گزيني و محروميت‌زدايي از مناطق عملياتي پيشنهاد مي‌شود.