تبيين مقايسه‌اي دو رويكرد حكمراني متعالي اسلامي و حكمراني خوب

در اين پژوهش پس از بررسي نظريه‌هاي انديشمندان غربي و مسلمان به بحث و مقايسه تطبيقي پيرامون دو نوع حكمراني خوب در غرب و حكمراني متعالي در اسلام پرداخته شده است. در دنياي كنوني و در گذر از حكمراني بَد به حكمراني مطلوب كه وضعيت ايده‌آل و آرماني تمامي جوامع جهاني است، و اينكه حكمراني بايد از آن چه شخص يا گروهي باشد و ويژگي‌هاي فردي و ايدئولوژيكي زمامدار يا حاكمان چه بايد باشد، بحث اساسي محافل حكمراني مي‌باشد. ويژگي‌ها و مولفه‌هاي عمده حكمراني‌ها در مطلوبيت آنها و كسب رضايت مردمي از مهم‌ترين مباحث در حكومت‌داري و رسيدن به كمال و سعادت افراد و جوامع است. در اين ميان هر چند بيشتر نظريه‌هاي غربي نيز از عدالت و ديگر صفات و ويژگي‌هاي حكمراني خوب كه مورد نظر اسلام نيز هست صحبت كردند، اما رويكرد اصلي آنها به سمت كمال مادي و دنيوي انسان‌ها بوده و اين به دليل گرايش انسان‌محوري آنهاست. از سوي ديگر، اسلام با نگرشي خدامحور، سعادت اخروي را هدف خلقت انسان‌ها و جوامع معرفي مي‌نمايد. بر همين اساس، از آنجايي كه هدف خلقت دنيا، انسان‌ها، جوامع و تشكيل حكومت‌ها نيل به سعادت َابدي‌است، لذا آشكار شدن ويژگي‌هاي بهترين نوع حكمراني براي معرفي آنها و تبعيت مردم از چنين حكومت‌هايي ضروري است.