بررسي فقهي حقوقي رجوع شاهد از شهادت

در فقه و حقوق، شهادت به عنوان يكي از ادله اثبات دعوي از ارزش بالايي برخوردار است و به وسيله آن اكثر اعمال و وقايع حقوقي قابل اثبات بوده و در دعاوي كيفري و مدني پذيرفته شده است. تكليف شرعي و اخلاقي و اجتماعي آحاد افراد جامعه در مقابل دستگاه عدالت ايجاب مي‌نمايد كه افراد در مواقع مختلفي اقدام به اداء شهادت نموده و قاضي را در راستاي احقاق حق مساعدت و ياري نمايند. با شهادت شهود حقي كه به آن شهادت داده شده به ذمه مشهود عليه ثابت مي‌گردد، مگر اينكه شهود از شهادت خودشان رجوع كنند و يا كذب شهادت آن‌ها ثابت شود. همانطور كه شهادت در اثبات جرم و صدور راي تاثيرگذار است، رجوع از آن نيز در صدور حكم تاثير مي‌گذارد. در واقع با رجوع فرد از شهادت در امور كيفري، قاضي با توجه به ساير ادله راي صادر مي‌كند. با توجه به اينكه زمان رجوع از شهادت در چه مرحله‌اي از مراحل دادرسي اعم از قبل از صدور حكم، بعد از صدور حكم، بعد از اجراي باشد احكام مختلفي دارد. به همين علت رجوع از شهادت مي‌تواند اهميت زيادي در صدور احكام قضايي داشته باشد.