مباني جنگ و توسل به زور در حقوق بين الملل

رويه اعلان رسمي و صريح در آغاز يك جنگ از ديرباز در روابط بين الملل مطرح بوده و از قدمت بسياري برخوردار و يكي از نمودهاي عمده «توسل به زور» در مناسبات بين‌المللي است كه اعمال قدرت مسلحانه كشورها عليه يكديگر مي باشد و مشروط به اعلام صريح قبلي آن‌ها است و هدف از آن معمولا تحميل اراده مهاجم در جهت منافع و مصالح ملي است. حقوق جنگ نيز در برابر حقوق پيشگيري كننده جنگ يك حقوق استثنايي است و شامل قواعدي است كه حاكم بر دوران جنگ مي باشد و كشورهاي متخاصم در روابط خصمانه خود با يكديگر و با كشورهاي بي‌طرف، بايستي آن قواعد را مد نظر داشته باشند و آن را رعايت كنند. جنگ بلافاصله پس از شروع كليه روابط ميان متخاصمان با يكديگر و يا با كشورهاي ثالث يا بي‌طرف را دگرگون مي‌سازد و به افراد عادي كشورهاي متخاصم نيز از جهات مختلف صدمه وارد مي‌كند. حقوق بين‌الملل معاصر پس از فراز و نشيب هاي نظري تاريخي، با سپري كردن دوران خونين توسل به جنگ و با تاثيرپذيري از برخي انديشه هاي فلسفي و مذهبي خواستار محدود ساختن جنگ در چارچوب دكترين جنگ عادلانه، به اصل ممنوعيت تهديد و توسل به زور و لزوم حل مسالمت آميز اختلاف‌ها رسيده است. با توجه به ماهيت موضوع، تحقيق حاضر از لحاظ هدف، كاربردي، از لحاظ روش تحقيق، به صورت نظري مي‌باشد و روش گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي بوده و روش تجزيه و تحليل و جمع‌بندي به صورت توصيفي خواهد بود.