ارزيابي جايگاه معرفت‌شناختي يقين در انديشه ويتگنشتاين، از منظر عقلانيت نقاد

ويتگنشتاين در معرفت‌شناسي خود به «يقين» معتقد است ولي آن را نه از جنس معرفت بلكه فقط زيربناي آن مي‌داند. در انديشه او معرفت در بازي‌هاي زباني عمومي خلاصه مي‌شود، و بازي‌هاي زباني بر يقينياتي ترديدناپذير بنا مي‌شوند. به نظر ويتگنشتاين شكاكيت بي‌معناست و اگر يقيني وجود نداشته باشد حتي شك كردن هم معنايي ندارد. از ديد او شك [نسبي] و شناخت مقوله‌هاي معرفتي و شك مطلق و يقين مقوله‌هاي غيرمعرفتي‌اند. دسته اول معنادار و صدق و كذب‌پذير و دسته دوم بي‌معنا و صدق و كذب‌ناپذيرند. در اين نوشتار به طور عمده به دو موضوع پرداخته شده است: 1 تبيين جايگاه يقين از نظر ويتگنشتاين در مقايسه با مقولاتي مانند شك و شناخت 2 ارزيابي نقادانه رويكرد ويتگنشتاين در حوزه يقين از منظر عقلانيت نقاد. استدلال اصلي مقاله آن است كه: 1ويتگنشتاين گرچه يقين را بي‌معنا مي‌داند و از نظام معرفتي خود خارج مي‌كند ولي در عوض جايگاه ويژه‌تري براي آن قائل مي‌شود و آن را عيني و به عنوان زيربنا و بستر شكل‌گيري كل معارف بشر معرفي مي‌كند 2 تلاش ويتگنشتاين در نشان دادن عينيت يقين مورد نظرش به دليل برتر نشاندن معنا از حقيقت در تكاپوهاي معرفتي و تكيه به شماري تعاريف كه كفايت‌شان محل تامل است، قرين توفيق نبوده است.