مقايسه‌ي كمي (تعداد) و كيفي (مورفولوژي) سلول‌هاي ماست‌سل‌ در وضعيت‌هاي مختلف سلامت و بيماري لثه به روش هيستوشيمي

مقدمه: آگاهي از پاتوژنز پريودنتيت مزمن، مي‌تواند در پيشگيري و درمان اين بيماري كمك‌كننده باشد. در خصوص نقش ماست‌سل‌ در پريودنتيت، مطالعات متعدد با نتايج ضد و نقيض وجود دارد. لذا در اين مطالعه سعي شد تا تراكم ماست‌سل در پريودنتيت مزمن با لثه‌ي سالم مورد مقايسه قرار گيرد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ي مورد- شاهدي از نوع مقطعي، بر روي 36 نمونه‌ي لثه (14 مورد پريودنتيت مزمن و 22 مورد لثه‌ي سالم باليني از بين مراجعه‌كنندگان به يك مركز درماني تخصصي در سال 1392) انجام شد. از رنگ‌آميزي هماتوكسيلين و ائوزين و نيز تولوييدن بلو براي تشخيص ماست‌سل‌ها استفاده شد. تعداد كلي ماست‌سل‌ها (سالم و دگرانوله) در پنج ميدان ميكروسكوپي متوالي با قدرت بالا و درشت‌نمايي 400، مورد شمارش قرار‌ گرفتند. تمامي داده‌ها با استفاده از آزمون Independent t-test با سطح معني‌داري 0/05 p value تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: بر اساس آزمون Independent t-test، ميانگين تعداد ماست‌سل‌هاي دگرانوله در گروه مبتلا به پريودنتيت مزمن، 17/78 و در گروه با لثه‌ي سالم برابر با 29/72 بوده و اختلاف آماري معني‌دار ندارند (0/071 = p value). ميانگين تعداد ماست‌سل‌ها در گروه مبتلا به پريودنتيت، 20/57 و در گروه شاهد، 36/54 و از نظر آماري معني‌دار مي‌باشد (0/042 = p value). نسبت ماست‌سل‌هاي دگرانوله شده به كل ماست‌سل‌ها در گروه مبتلا، برابر با 0/857 و در گروه شاهد، برابر با 0/866 و از نظر آماري معني‌دار نمي‌باشد (0/891 = p value). نتيجه‌گيري: طبق بررسي‌هاي انجام شده، اينگونه مي‌توان بيان كرد كه تعداد ماست‌سل‌هاي دگرانوله و نيز نسبت ماست‌سل‌هاي دگرانوله به كل ماست‌سل‌ها در گروه شاهد و بيماران مبتلا به پريودنتيت مزمن مارجينال، تفاوت معني‌داري نداشتند، ولي تعداد كل ماست‌سل‌ها به طور معني‌داري در گروه سالم بيشتر بود.