ارزيابي نسبت فعاليت الكتروميوگرافي عضلۀ پهن داخلي مايل به پهن خارجي بعد از تمرينات مقاومتي درونگرا و برونگرا

هدف از مطالعۀ حاضر، بررسي اثر برنامۀ تمريني قدرتي مقاومتي برونگرا و درونگرا روي نسبت فعاليت عضلۀ پهن داخلي مايل به پهن خارجي بود. 26 مرد سالم  در اين مطالعه  شركت كردند. پروتكل تمريني شامل 36 جلسه تمرين مقاومتي برونگرا و درونگرا با وزنه روي دستگاه پرس پا با شدت 80 درصد يك تكرار بيشينه بود. حداكثر انقباض اختياري عضلۀ چهارسر ران و فعاليت الكتروميوگرافي عضلۀ پهن داخلي مايل و پهن خارجي، قبل و بعد از تمرينات مقاومتي برونگرا و درونگرا اندازه‌گيري شد. حداكثر انقباض اختياري عضلۀ چهارسر ران و فعاليت الكتروميوگرافي عضلۀ پهن داخلي مايل و پهن خارجي بعد از تمرين به‌طور معناداري افزايش يافت (05/0P ). اين ميزان افزايش به نوع تمرين نيز وابسته بود (05/0P ). تمرين برونگرا، در مقايسه با تمرين برونگرا، افزايش بيشتري در حداكثر انقباض اختياري و فعاليت الكتروميوگرافي عضلۀ پهن داخلي مايل به همراه داشت (05/0P ). بهبودفعاليت عضلۀ پهن داخلي مايل در مقايسه با عضلۀ پهن خارجي نقشي مهم در حفظ ثبات كشككي راني ايفا مي‌كند و همواره راهكاري مؤثر براي جلوگيري از انحراف خارجي كشكك در نظر گرفته مي‌شود؛ بنابراين پيشنهاد مي‌شود تمرينات برونگرا در برنامه‌هاي بازتواني يا پيشگيري از انحراف خارجي كشكك گنجانده شود.