نقش الگوهاي ارتباطي خانواده و مهارگري بر سازگاري تحصيلي دانش آموزان شاهين شهر

فاقد عنوان لاتين

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسي نقش الگوهاي ارتباطي خانواده و خودمهارگري بر سازگاري تحصيلي دانش آموزان در سال تحصيلي 1401-1400 صورت گرفت. پژوهش حاضر ازنظر هدف تحقيق در دسته ي پژوهش هاي بنيادي و ازنظر روش جمع آوري داده ها در دسته ي پژوهش هاي توصيفي- همبستگي قرار دارد. جامعه ي آماري پژوهش حاضر شامل كليه ي دانش آموزان شاهين شهر در مقطع متوسطه در سال تحصيلي 1401 – 1400 بود كه تعداد 350 نفر از آن‌ها به‌وسيله‌ي روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه اي جهت انتخاب نمونه ي تحقيق در نظر گرفته شد. جهت جمع آوري داده پژوهش حاضر از 3 پرسشنامه ي الگوهاي ارتباطي خانواده (فيتز پاتريك و ريچي، 1990)، فرم كوتاه خودمهارگري (تانجي و همكاران، 2004) و سازگاري تحصيلي (سينها و سينگ، 1993) استفاده گرديد. همچنين براي تحليل داده هاي پژوهش از نرم افزار spss-22 استفاده شد. يافته هاي پژوهش حاضر حاكي از آن بود كه بين الگوهاي ارتباطي خانواده و خودمهارگري نقش معني داري در پيش‌بيني سازگاري تحصيلي دارند. در زمينه ي الگوهاي ارتباطي خانواده، جهت‌گيري گفت‌وشنود به‌صورت مثبت و معنادار (r=0/36, p<0/01) و جهت‌گيري همنوايي به‌صورت منفي و معناداري (r= -0/34, p<0/01) با سازگاري تحصيلي دانش آموزان رابطه داشت. همچنين يافته ها حاكي از آن بود كه بين خودمهارگري و سازگاري تحصيلي نيز رابطه ي مثبت و معناداري (r=0/32, p<0/01) وجود دارد. نتيجه گيري: با توجه به مشخص شدن اهميت نقش خانواده و الگوهاي ارتباطي درون آن و خودمهارگري (در سازگاري تحصيلي دانشجويان) پيشنهاد مي شود تا نهادهاي آموزشي كلاس هايي در زمينه ي آموزش مهارت هاي ارتباطي مؤثر و آموزش خودمهارگري براي والدين و دانش آموزان در نظر بگيرند.

فاقد چكيده لاتين