بررسي رابطه خودكار آمدي در سازگاري تحصيلي دانش آموزان پسر مقطع ابتدايي مدارس روستايي شهرستان زهك

فاقد عنوان لاتين

هدف اصلي پژوهش حاضر تعيين رابطه خودكارآمدي با سازگاري تحصيلي دانش آموزان پسر دوره ابتدايي شهرستان زهك بود.روش تحقيق مورد استفاده از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي از نوع همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري اين تحقيق دانش آموزان پسر پايه ششم ابتدايي شهرستان زهك در سال تحصيلي 1401-1400 مي باشد. تعداد آنها برابر با 742 دانش آموز بود. حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران تعداد188 نفر محاسبه شد و به روش ساده انتخاب شدند براي جمع آوري داده‌ها از پرسشنامه سازگاري تحصيلي بيكر و سيريك و خودكارآمدي شرر( 1988) استفاده شد. جهت تحليل فرضيه‌هاي تحقيق از آزمون‌هاي كلوموگروف- اسميرنف و ضريب همبستگي كندال و رگريسون چندمتغيري با استفاده از نسخهspss 26 استفاده شد.بررسي وضعيت فرضيات تحقيق از طريق آزمون ضريب همبستگي كندال نشان داد، بين خودكارآمدي و سازگاري تحصيلي دانش آموزان پسر دوره ابتدايي شهرستان زهك رابطه معناداري وجود دارد (0/01 < p). همچنين خودكارآمدي پيش‌بيني‌كننده ‌سازگاري تحصيلي دانش آموزان پسر دوره ابتدايي بودند(0/01

فاقد چكيده لاتين