اثربخشي طرحواره درماني به شيوه ي گروهي بر باورهاي غيرمنطقي و تعارضات زناشويي زنان دچار طلاق عاطفي شهر تهران

فاقد عنوان لاتين

هدف پژوهش حاضر اثربخشي طرحواره درماني به شيوه ي گروهي بر باورهاي غيرمنطقي و تعارضات زناشويي زنان دچار طلاق عاطفي شهر تهران بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ روش تجربي به صورت طرح پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان بالاي 30 سال مراجعه كننده به كلينيك هاي روانشناسي مناطق 13 و 15 شهر تهران در سال 1400 بودند بود كه با استفاده از روش نمونه گيري دردسترس تعداد 20 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (10 نفر) و كنترل (10 نفر) قرار گرفتند. پرسشنامه هاي آزمون باورهاي غير منطقي اهواز(4IBT-A) و تعارضات زناشويي ثنايي ذاكر و براتي (1387) به صورت پيش آزمون و پس آزمون روي هر دو گروه اجرا شد. به گروه آزمايش به مدت هشت جلسه 90 دقيقه اي آموزش طرحواره درماني داده شد، براي تجزيه و تحليل داده ها از شاخص هاي آمار توصيفي و آمار استنباطي تحليل كوواريانس چند متغيري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه طرحواره درماني به شيوه ي گروهي بر كاهش باورهاي غير منطقي زنان دچار طلاق عاطفي شهر تهران موثر بود.

فاقد چكيده لاتين