تحليلي بر ارتباط سنجه‌هاي قابليت پياده‌روي مسير با پياده‌روي كودكان به مدرسه

Association between route walkability measures and children’s walking to school

افزايش شيوه‌­هاي فعال در سفرهاي تحصيلي از مهم­ترين راهبردهاي بهبود سلامت كودكان است. اگرچه مسير پياده‌­روي و ويژگي­‌هاي آن نقش مهمي در افزايش پياده‌­روي دارند، اما بيشتر تحقيقات گذشته بر ويژگي­‌هاي محيط در همسايگي محل زندگي متمركز بوده است. به ­علاوه، اغلب تحقيقات، علاقه كودكان را در تحليل­‌ها در نظر نگرفته‌­اند. هدف از اين تحقيق، بررسي ارتباط ويژگي­‌هاي اجتماعي و اقتصادي خانوار، متغيرهاي محيط ­مصنوع در مسير خانه تا مدرسه، كمبود آزادي عمل، نگراني والدين و علاقه كودكان، با انتخاب شيوه پياده­‌روي در سفر به مدرسه است. داده‌­ها از طريق توزيع 340 پرسشنامه در بين كودكان 7 تا 12 ساله در 3 مدرسه ابتدايي در محله­‌اي در منطقه 15 شهر تهران و قابليت پياده­‌روي مسير خانه تا مدرسه از طريق پيمايش ميداني تك تك مسيرهاي خانه تا مدرسه بر اساس ابزار "عابران مقدم‌­ترند" جمع­‌آوري گرديد. مدل رگرسيون لجستيك سلسله مراتبي نشان دهنده ارتباط منفي متغير تعداد موتور سيكلت خانوار با پياده‌­روي كودك به مدرسه بود. از ميان متغيرهاي محيط ­مصنوع، فاصله تا مدرسه رابطه منفي، و درصد كاربري­‌هاي غيرمسكوني و درصد پياده‌­روهاي مطلوب رابطه مثبت با پياده‌­روي كودك به مدرسه داشت. نگراني والدين نيز ارتباط منفي با پياده­‌روي به مدرسه نشان داد. ارتباط معني­داري ميان علاقه كودك به پياده­روي و پياده­روي وي به مدرسه به­ دست نيامد. از كاربست­هاي مهم تحقيق مي‌­توان به راهبردهايي به منظور طراحي برنامه پياده‌­روي به مدرسه در سطح محله اشاره نمود. ضمن آن كه نتايج مؤيد ضرورت سياست­‌گذاري‌­هاي چندگانه و بلند مدت و همچنين تغييرات محيط ­مصنوع از طريق جانمايي مدارس و همچنين توجه به تنوع كاربري‌ها در مطالعات و برنامه­‌ريزي‌­هاي شهري است.

Increasing active school trips is a strategy for children’s health. Although route features may associate with higher amounts of walking school trips, the majority of previous studies have focused on buffer-level characteristics of the built environment. Moreover, the role of children’s interests has not been widely examined in previous studies. The present study investigates the associations between the route-level features of the built environment, socio-economic, and cognitive characteristics on children’s walk to school. A total of 340 questionnaires were distributed among 7-12 year-old pupils across three primary schools in a neighbourhood in Tehran. For each route to school the environmental features were collected per Pedestrians First (PF) instrument, a tool for measuring walkability. Results reveal that number of motorcycles, and distance from home to school are negatively, and non-residential land use and proportion of favourable sidewalks are positively related to children’s walk to school. Parental worry about children’s walking to school is negatively associated with children’s walk to school. It is also found that children’s interest in walking is not significant. Results have important ramifications for planning the walk to school programs in the neighbourhood level. Furthermore, findings underscored the provision of multi-facet long-term policies such as land use changes and school location patterns across the neighbourhood, when preparing master and land use plans, to enhance walking school travels for health reasons.