ظرفيت فقه سياسي در گسترش و تعميق مرزهاي راهبردي دولت اسلامي

بيشينه‌سازي قدرت براي زيست در ساحت بين‌ الملل از مسائل مهم دولت اسلامي است. پژوهش پيش رو با طرح اين پرسش كه ظرفيت فقه سياسي در گسترش و تعميق مرزهاي راهبردي دولت اسلامي چيست، در تلاش است با توسعه مفهوم مرز و سرحدات دولت اسلامي از خط مرزي به نقطه راهبردي انگاره مرزهاي راهبردي دولت اسلامي را تأسيس و در جست‌وجويي فقهي، گسترش و تعميق اين مرزها را پيگيري نمايد تا منافع و مصالح اين دولت تأمين شود. مرز، اعتباري است كه با اغراض ايدئولوژيكي و استراتژيكي، انواع حوزه نفوذ دولت را به وجود مي‌آورد. اين تحقيق از لحاظ روش، توصيفي ـ تحليلي بوده و يافته‌هاي آن نشان مي‌دهد مرز راهبردي بر اساس راهبرد كلان دولت‌ها در جهت تأمين منافع فراملي شكل مي‌گيرد؛ تقابل منفعت‌ها و مصلحت‌ها، حضور دولت در عمق استراتژيك خود را ضروري مي‌سازد. احكام فقه سياسي ظرفيت متنوعي براي گسترش و تعميق مرزهاي راهبردي دارد. تأليف قلوب و شرايط حاكم در هم كاري‌ها و معاهدات دولت اسلامي، مهم‌ترين اين ظرفيت‌ها محسوب مي‌شود.