بررسي تطبيقي اركان دعا در قرآن و عهدين

No Title

دعا به‌مثابه‌ عهد باطني انسان و خداوند متعال و حلقه اتصال قلبي او با مبدأ پيدايش خويش، امري مشترك در ميان اديان ابراهيمي است، به‌گونه‌اي‌كه هر موحدي به‌خوبي حس مي‌كند بدون دعا نمي‌توان طعم شيرين ايمان به غيب را درك نمود. به سبب جايگاه خاص دعا، اين مقاله به دنبال مقايسه تطبيقي اركان دعا در قرآن كريم و عهدين برآمده است. اين تحقيق ازيك‌سو در دعاپژوهي و از سوي ديگر، در مباحث بين‌الاديان كاربرد دارد. روش نويسندگان مقايسه و تبيين مشتركات به سبكي جامع است تا گامي در مسير تقريب مذاهب باشد. بدين‌روي، در سه بخش، جوانب گوناگون مربوط به اركان دعا بررسي شده است: اركان دعا در عهد عتيق، اركان دعا در عهد جديد و اركان دعا در قرآن. سپس مقايسه و ارزيابي صورت گرفته است. در مسير تحقيق، اشتراكاتي به دست آمد كه نشان‌دهنده وحدت اديان آسماني در جريان از سرچشمه‌ قادر متعال براي حركت به سوي تمدني جامع و نوين است.

No abstract