شأن اخلاقي محيط‌‌ زيست از نگاه اسلام و مسيحيت

No Title

اديان ابراهيمي طبيعت را مسخّر براي انسان‌ مي‌دانند. بدين‌روي، نسبت به بحران‌هاي زيست‌محيطي مورد اتهام قرار گرفته‌اند. اين مقاله با روش تحليلي ـ توصيفي كوشيده مسئله شأن اخلاقي محيط‌زيست از نگاه اسلام و مسيحيت را با رويكرد تطبيقي بررسي كند. مسيحيت و اسلام قطعاً شأن اخلاقي مستقلي براي محيط‌زيست قابل اثبات نيستند؛ اما محيط‌زيست ازيك‌سو، به سبب داشتن مطلوبيت كه يكي از عناصر ارزش اخلاقي است و از سوي ديگر، به سبب مسئوليت اخلاقي كه هر دو دين بر عهده انسان‌ها قرار داده‌اند، تنها اثبات شأن اخلاقي غيرمستقل برايش ممكن است. اما با مراجعه به متون مقدس اسلام و مسيحيت، درمي‌يابيم كه اسلام در اثبات شأن اخلاقي غيرمستقل براي محيط‌زيست جامع‌تر و دقيق‌تر عمل كرده است. نتيجه اينكه اتهام واردشده به اين اديان رد مي‌شود و برتري اسلام در اين زمينه ثابت مي‌شود.

No abstract