تحليل بوطيقاي تصوير در گفتمان رمانتيك نيما يوشيج

Imagery Poetics in Analysis of Nima Yoshij’s Romantic Discourse

اگرچه رمانتيسم يك مكتب ادبي است، از آن رو كه سبب ايجاد شيوۀ خاصّي از نگاه و ايجاد جهان ويژه‌اي در دايرۀ فكري انسان است، مي‌تواند به‌عنوان يك گفتمان ادبي نيز مطرح شود. نيما يوشيج از نخستين گروندگان به چنين گفتماني در شعر معاصر فارسي است. او پايبندي خود را به چنين نگاهي در برخي از اشعارش به‌خوبي نشان داده و تصاويري در آن‌ها پديد آورده است كه همراه و همسو با تفكّر غالب بر فضاي فكري شعر است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد نيما با شناخت دقيقي كه از مكاتب ادبي غرب داشته، به‌صورت خودآگاه به سرودن اشعاري پرداخته است كه ويژگي‌هاي رمانتيسم را به‌روشني مي‌توان در آن‌ها يافت. همچنين تصاوير اين اشعار، تصاويري با خصلت‌هاي طبيعت‌گرايانه، نوستالژيك، فرديت‌محور، متمركز بر فضاي ذهني و خردستيز هستند كه هارموني و هماهنگي خود را با گفتمان مسلّط بر شعر اعلام مي‌كنند.

Although romanticism is a literary school, it can also be considered as a literary discourse since it creates a particular perspective and a special world in the sphere of human thought. Nima Yoshij is one of the first proponents of such a discourse in contemporary Persian poetry. He has showcased his commitment to such a view in some of his poems and has created images in them that are in line with the dominant thought in the intellectual space of the poem. The results of this study show that Nima, with his accurate knowledge of Western literary schools, has consciously composed poems in which the characteristics of Romanticism can be easily found. Also, the images in these poems are naturalistic, nostalgic, individualistic, imaginative, and anti-rationalist, which declare their harmony and cadence with the dominant discourse of the poem.