بازشناسي الگوي طراحي خانه هاي بومي در استان مازندران با رويكرد اقليمي

Recognizing the design pattern of indigenous houses in Mazandaran province with a climatic approach

شكل گيري عناصر معماري بومي ايران به شدت متأثر از عوامل محيطي است با مطالعه، شناخت و تحليل الگوهاي معماري بومي مازندران، مي‌توان به نحوه سازگاري آنها با شرايط اقليمي پي برد. شناخت الگوها يكي از موضوعات مهمي است كه سعي در بازشناسي روش‌هاي كاربردي جهت دستيابي به عناصر و الگوهاي هويت ساز بومي دارد. پژوهش حاضر با هدف ايجاد راه كارهاي طراحي براي معماران به جهت بهره‌مندي در ساختمان‌ها با استفاده از الگوهاي معماري بومي تدوين شده است. اين پژوهش به روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر داده‌هاي كتابخانه‌اي و مطالعات ميداني انجام شده است. بررسي مؤلفه‌هاي اقليم نشان مي­ دهد ويژگي هاي معماري بومي استان مازندران با طبقه‌بندي اقليمي و اقليم منطقه رابطه مستقيم دارد و هماهنگ است. همچنين در تابستان سطح آسايش خانه را ارتقا مي‌دهد و در نهايت مي‌توان به اين نتيجه دست يافت كه خانه‌هاي بومي منطقه منطبق با پهنه‌بندي اقليمي و بستر محيط است و تهويه طبيعي مهمترين عامل تأثيرگذار بر شرايط ارتقا آسايش محيطي است. همچنين نتايج حاصل از پژوهش با هدف بهره‌برداري از پتانسيل موجود تهويه طبيعي به معمار در انتخاب بهينه پارامترهاي طراحي جهت طراحي همساز با اقليم در منطقه كمك خواهد كرد. اهداف پژوهش: بررسي الگوي معماري خانه بومي در گونه‌هاي مختلف مسكن بومي استان مازندران. شناخت عوامل مؤثر در شكل‌گيري ايوان در ايران با تمركز بر بناهاي مسكوني استان مازندران. سؤالات پژوهش: آيا الگوهاي كالبدي خاصي بر معماري مازندران حاكم است؟ آيا ايوان به عنوان يك عنصر اصلي در معماري ايران داراي ويژگي‌هاي كالبدي مي‌باشد كه بتواند باعث تسريع در تهويه بنا به‌ويژه در مناطق نوار ساحلي مازندران شود؟

No abstract