بازتاب سبك سمبوليسم اجتماعي سياسي در شعر شاعران دهه چهل و تنديس ها و نمادهاي خانه مشروطه تبريز

Reflection of the style of socio-political symbolism in the poetry of the poets of the forties and the statues and symbols of the Constitutional House of Tabriz

در دورۀ معاصر، به­ ويژه از دهه چهل شمسي شاهد رشد سبك سمبوليسم در شعر و هنر در ايران هستيم. شعر اجتماعي، با گرايش سمبوليستي، گسترده‌ترين و معروف‌ترين جريان شعر معاصر است؛ جرياني شاعرانه ـ انديشمندانه كه سهم برجسته‌اي در تاريخ ادبيات معاصر ايران دارد. بارزترين ويژگي اين جريان، پيوند معنادارِ شعر با جامعه است. گونه‌ي شعر انتقادي ـ اجتماعي در اين مقطع از زمان، نمودي آشكار مي‌يابد؛ بر اين اساس، حساسيت انساني و شاعرانه‌ي شاعران از يك‌سو و استبداد حاكم بر جامعه‌ي ايراني، از ديگر سو، اين گروه از شاعران را به سرايش سروده‌هايي اجتماعي ـ سمبليك سوق مي‌دهد؛ اينان با به‌كارگيري اين شيوه مي‌توانند به صورتي غيرمستقيم، اعتراض خويش را بازتاب دهند؛ اينان با كاربستِ شگردي ادبي: سمبل، كه از پوشيدگي ذاتي برخوردار است، به طرح مسائل مورد نظر خويش مي‌پردازند. در اين جستار، به شيوه‌ي توصيفي ـ تحليلي، پس از واكاوي سروده‌هاي نيما، شاملو، اخوان، فرخزاد و شفيعي كدكني از اين منظر، مشخص مي‌گردد كه سمبوليسم اجتماعي بازتاب گسترده‌اي در سروده‌هاي اين گروه از شاعران يافته و اشعار اجتماعي - اعتراضي شاعران مذكور، در بيداري جامعه‌ي غفلت ­زده ايران، نقشي برجسته داشته است. از سوي ديگر در آثار هنري، اين دوره چون خانه­ها نيز شاهد كاربست سبك سمبوليسم هستيم. اهداف پژوهش: مطالعۀ نمادشناسي و نمادگرايي اجتماعي _ سياسي در شعر شاعران معاصر. بررسي سبك سمبوليسم در خانه ­هاي مشروطه تبريز. سؤالات پژوهش: سبك سمبواليسم چه كاربردي در اشعار شاعران دورۀ معاصر داشته است؟ شاعران دورۀ معاصر بيان اعتراضي خويش چه نمادهايي را به كار گرفته و يا آفريده‌اند؟

No abstract