اثرات يك دوره برنامه تمرين اصلاحي با تراباند بر فعاليت الكتريكي عضلات در افراد داراي عارضه ژنووالگوم طي دويدن

مقدمه و اهداف: زانوي ضربدري يكي از شايع‌ترين عارضه‌هاي اندام تحتاني مي‌باشد كه عملكرد افراد را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثرات يك دوره برنامه تمرين با تراباند بر فعاليت الكتريكي عضلات در افراد داراي عارضه زانوي ضربدري طي دويدن بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي و كارآزمايي بود. 24 دانشجوي پسر داراي زانوي ضربدري (20-30 سال) به‌صورت تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش قرار گرفتند. تمرينات اصلاحي به مدت 8 هفته با استفاده از تراباند براي گروه آزمايش انجام شد. فعاليت الكتريكي عضلات منتخب بوسيله دستگاه الكترومايوگرافي ثبت شد. براي تحليل‌هاي آماري از آزمون آناليز واريانس با اندازه‌هاي تكراري در سطح معناداري 0/05 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد فعاليت الكتريكي عضله دوسر راني كاهش معناداري را در فاز اتكاي دويدن به اندازه 69/98 درصد طي پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون دارد (0/002=P؛ 1/88=d). فعاليت الكتريكي عضله نيمه وتري در فاز اتكاي دويدن طي پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون كاهش معناداري را به اندازه 33/77 درصد نشان داد (0/024=P؛ 0/86=d). فعاليت الكتريكي ساير عضلات در گروه آزمايش، هيچ‌گونه اختلاف معناداري را طي پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون نشان نداد (0/05 P).نتيجه‌گيري: كاهش فعاليت عضله دوسر راني در افراد داراي زانوي ضربدري، نشان دهنده تأثير مثبت تمرينات اصلاحي با استفاده از تراباند و بهبود عمكرد در فعاليت‌هاي روزمره در اين افراد مي‌باشد.