ادغام داده‎‍هاي رسوب‌شناسي و ژئوشيمي ايزوتوپي براي درك چارچوب چينه‌نگاري سكانسي نهشته‎‍هاي ژوراسيك مياني–بالايي سازندهاي سرگلو و نجمه در شمال ‌غرب كرمانشاه (ناحيۀ اورامان، برش‌هاي دودان و كزي)

در اين مطالعه با ادغام داده‎‍هاي رسوب‌شناسي از مطالعات صحرايي و پتروگرافي همراه با داده‎‍هاي ژئوشيمي ايزوتوپي، چارچوب چينه‎‍نگاري‎‍ سكانسي سازند سرگلو و نجمه در ناحيۀ اورامانات از شمال‎‍ غرب كرمانشاه بررسي شده‎‍اند. سه سكانس رسوبي از نوع T/R facies cycles شامل TR1 تا TR3 در نهشته‎‍هاي سازند سرگلو شناسايي شده است. وجود شيل‎‍هاي تيرۀ غني از مواد آلي و آهك‎‍هاي بيتومين‎‍دار در سكانس‎‍هاي TR1 تا TR3 همراه با مقادير سبك‌تر δ13C، به‌ويژه پيك‎‍هاي ناگهاني و منفي در بخش‎‍هاي مرتبط با بخش حوضه/شلف خارجي حوضۀ رسوب‌گذاري سازند سرگلو، نشان مي‎‍دهد فضاي تجمع سازند سرگلو گسترش بالايي داشته و در اورامانات، اين حوضه داراي فضاي رسوب‎‍گذاري نسبتاً بالا بوده و قابليت ايجاد توالي‎‍هاي دريايي عميق را به‌ويژه در طول گستره‎‍هاي تراز پيش‌رونده (TST) داشته است. سه سكانس رسوبي نيز از نوع T/R facies cycles شامل TR4 تا TR6 در نهشته‎‍هاي سازند نجمه شناسايي شده است. تكامل روند رخساره‎‍اي، طرح برانبارش و معماري داخلي سكانس‎‍هاي TR4 تا TR6 همراه با پيك‎‍هاي مثبت دوره‎‍اي در مقادير δ13C، از وجود فضاي تجمع كم رسوب‎‍گذاري در اين سازند حكايت دارد. در مرز سازند سرگلو و نجمه، مقادير δ18O يك پيك ناگهاني و مثبت را نشان مي‎‍دهد كه احتمالاً ناشي از تغيير شرايط اقليمي در مرز ژوراسيك مياني و بالايي در مقياس محلي بوده باشد. انطباق خوب دسته‌رخساره‌هاي TST و RST و ژئوشيمي ايزوتوپ كربن 13 (δ13C) حاكي از آن است كه نوسانات سطح آب دريا به‌عنوان مكانيسم اصلي، به تغيير مقادير δ13C در طول ته‎‍نشيني سازندهاي سرگلو و نجمه منجر شده است.