بررسي نقش ساختار مالكيت بر رابطۀ بين بيش‌اطميناني مديران و مخارج تحقيق و توسعه با ‏لحاظ شرايط محدوديت مالي

اهداف: بيش‌اطميناني به‌عنوان يكي از ويژگي‌هاي شخصيتي مديران بر هر يك از عوامل و مراحل سرمايه‌گذاري مؤثر است؛ در اين راستا، امكان اثرگذاري محدوديت‌هاي مالي و نوع مالكيت بر رابطۀ مزبور وجود دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش ساختار مالكيت بر رابطۀ بين بيش‌اطميناني مديران و مخارج تحقيق و توسعه در شرايط محدوديت مالي است.روش: براي آزمون فرضيه‌هاي پژوهش، نمونه‌اي متشكل از 510 سالشركت پذيرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران، طي بازۀ زماني 1381 تا 1397 و با استفاده از الگوي رگرسيون چند متغيره تعديل‌ ‌شده و روش حداقل مربعات تعميم‌يافته استفاده شده است.نتايج: يافته‌ها حاكي از آن است كه مديران بيش‌مطمئن نسبت‌به مديران منطقي، منابع مالي بيشتري را صرف تحقيق و توسعه مي‌كنند. از طرفي رابطۀ مثبت بيش‌اطميناني مديران و مخارج تحقيق و توسعه در شركت‌هاي با سطوح بالاتر، محدوديت مالي، قوي‌تر بوده است. درنهايت رابطۀ مثبت بيش‌اطميناني مديران و مخارج تحقيق و توسعه با وجود محدوديت مالي شديد، در شركت‌هاي غيردولتي نسبت‌به شركت‌هاي دولتي قوي‌تر بوده است؛ در حالي كه نتايج پژوهش نشان‌دهندۀ آن است كه مالكيت مديريتي بر رابطۀ بين بيش‌اطميناني و مخارج تحقيق و توسعه در شرايط محدوديت مالي، اثر معناداري ندارد.