اثربخشي اميد درماني بر رضايت از زندگي و بهزيستي روانشناختي زنان در شرف يائسگي شهرستان خميني شهر

No title

يايسگي را مي‌توان واقعه زيستي و فرهنگي دانست كه زنان ميان‌سال را تحت‌الشعاع خود قرار داده و هرچه نشانه‌هاي جسماني و هيجاني آن بيش‌تر باشد، نگرش منفي را در زنان ايجاد مي‌كند. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش اميد درماني بر رضايت از زندگي و بهزيستي روانشناختي زنان در شرف يايسگي خميني شهر بود. روش‌كار:  طرح پژوهش حاضر نيمه تجربي، با پيش آزمون، پس آزمون و گروه كنترل بود و جامعه آن شامل كليه زنان در حيطه يايسگي تحت پوشش مركز سلامت خميني شهر بودند. نمونه ي تحقيق نيز تعداد 60 نفر از زنان گروه سني 49 تا 59 سال بودند كه به طور تصادفي درگروه اميددرماني و كنترل جايگزين شدند. گروه آزمايش تحت آموزش اميد به مدت 8 جلسه 5/1 ساعته قرار گرفتند و داده‌هاي پژوهش با استفاده از مقياس هاي 18 سوالي بهزيستي روانشناختي ريف و مقياس 5 سوالي دينر گردآوري و به وسيله آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي (تحليل كواريانس چند متغيره) و به كمك نرم افزار تحليل آماري SPSS v. 22 تجزيه و تحليل گرديد.  يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش اميد اسنايدر به طور معناداري موجب افزايش نمرات مولفه هاي بهزيستي روانشناختي (پذيرش خود، توانايي تسلط محيطي، روابط گرم و صميمانه با ديگران، هدفمندي در زندگي، رشد و شكوفايي فردي، استقلال و خودمختاري) و رضايت از زندگي در زنان در حيطه يايسگي گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل گرديده است (001/0 < P). نتيجه‌گيري:  اميد درماني به فرد امكان مي‌دهد تا همواره درصدد بهبود زندگي شخصي خويش از طريق يادگيري و تجربه باشد. افرادي كه از اميد بالاتري برخوردارند، در زندگي خود شكست‌هايي را تجربه مي‌كنند، اما معتقدند كه مي‌توانند تنش‌ها و چالش‌هاي زندگي را حل كنند و با آن سازگار شوند.

No abstract