مطالعه تطبيقي اسباب فسخ نكاح در فقه اماميه و قانون مدني افغانستان

No title

در پژوهش حاضر سعي شده است، اسباب فسخ نكاح از منظر فقه اماميه و قانون مدني افغانستان تبيين شده و موارد اشتراك و افتراق آن دو نيز مورد مقايسه قرار گيرد. اجرايي بودن فقه اماميه و قانون مدني افغانستان در محاكم اين كشور، بحث تطبيقي ميان آن دو را ضروري مي‌نمايد. از بررسي و تحقيق در اين زمينه به دست مي‌آيد كه «اسباب فسخ نكاح» در فقه اماميه و قانون مدني افغانستان، متفاوت از يكديگر بيان شده است؛ فقهاي اماميه سه امر را موجب حق فسخ نكاح مي‌دانند كه عبارت اند از: وجود برخي از "عيوب" در مرد يا زن، "تدليس" و"تخلف از شرط صفت". قانون مدني افغانستان شش امر را موجب فسخ نكاح مي داند كه به دو دسته تقسيم مي شود: الف- دسته اول اموري است كه سبب وجود خلل در حين عقد مي شود و عبارتند از: 1 فقدان يكي از شروط صحت عقد. 2 ‌ جنون و عته. 3 نقصان مهر از اندازه‌ي مهر المثل زوجه. ب دسته دوم اموري است كه سبب وجود خلل بعد از عقد مي شود و مانع دوام نكاح مي‌گردد و عبارتند از: 1 حرمت مصاهره. 2 لعان. 3 امتناع زوجه غير كتابي از مسلمان شدن، در صورتي‌كه زوج او مسلمان شده باشد.

No abstract