خوانش بينامتني اشعار عرفاني عالّمه حسن زادۀ آملي با قرآن كريم

No Title

نظرية بينامتنيّت يكي از پركاربردترين مسائل نقد ادبي است؛ يكي از مواردي كه موجب زيبايي و دل‌نشيني آثار ادبي مي‌گردد، تاثيرپذيري شاعران و نويسندگان از متون ديگر است و واكاوي آنها لذّت بخش است. سراسر اشعار علّامه حسن‌زادة آملي، سرشار از مفاهيم عرفاني, مضمامين قرآني و روايات مي‌باشدء اشعارش سرشار از مضامين و مفاهيم عرفاني است. از اين حيث شعرهاي او از پشتوانة عرفاني بسيار غني برخوردار است و با توجه به رويكرد بينامتنيّت قابل بررسي مي‌باشد. در اين مقاله تلاش برآن استء مفاهيم عرفاني و مضامين قرآني در اشعار علامه حسن‌زادة آملي با نگاه بينامتني كه به روش تطبيقي و «تحليلي- توصيفي، است، مورد تحليل قرارگيرد. بنابر اين اشعار عرفاني او بر مبناي بينامتني با قرآن كريم خوانش مي‌شود؛ علّامه كوشيده است ضمن بيان احساسات خود در شعر به مسائل اعتقادي، آداب اسلامي و قرآني بپردازد. با بررسي‌هاي به عمل آمده در اشعار علامه، انواع روابط بينامتني از جمله: اشاره‌اي، الهامي و مفهومي، اسلوبي، جزئي و واژگاني ديده مي‌شود؛ امّا به ترتيب، روابط الهامي و مفهومي، واژگاني، جزئي، اسلابي بيشتر نمايان است.

No Abstract