بررسي تلازم رابطه امامت و خاتميت در كلام اماميه

No Title

يكي از مباحث بنيادي در اعتقادات شيعي رابطه امامت و خاتميت است؛ براساس ديدگاه تشيع نه تنها بين امامت و خاتميت ناسازگاري نيست بلكه تلازم نيز وجود دارد و نهاد امامت در امتداد نهاد نبوت بوده و فلسفه خاتميت جز با امامت تكميل نمي گردد. اما برخي از دانشمندان اهل سنت و روشنفكران ديني اين تلازم و ترابط را مورد نقد قرار داده اند. ما در اين پژوهش كوشيده ايم كه به صورت مستند و علمي مهم ترين شبهات مطرح شده در خصوص شئون امام معصوم در كلام شيعه با اصل خاتميت از جمله؛ ارتباط امام با عالم غيب، ولايت تشريعي، حجيت قول و مرجعيت ديني ائمه را بررسي، ارزيابي و نقد نمائيم. ملاك نبوت، «اخذ مستقيم از خدا» و «حجّيت مستقل» است؛ حال آنكه شيعه، از يك سو امامانش را داراي حجّيت متّكي به نبي و به واسطه او مي داند و از سوي ديگر، اخذ حقايق توسط امام را به طور غيرمستقيم و از مجراي ميراث نبي معرّفي مي كند. با تبيين ابهامات و پاسخ به آن، روشن مي شود كه رهيافت تشيع در تفسير اصل خاتميت كه مستظهر به قرآن، سنت نبوي و عقل سليم است، تنها رهيافتي است كه خاتميت را توجيه مي كند و موجب تداوم فلسفه رسالت و ولايت الهي مي گردد.

No Abstract