بررسي و مقايسه برنامه هاي اول تا پنجم توسعه در ايران پس از انقلاب اسلامي از منظر شاخصهاي سياستگذاري اقتضائي

سياستگذاري و برنامه‌ريزي توسعه اي بايد توانائي و قابليت مواجه با پديده‌هاي ناشناخته و احتمالي در عمل را داشته و با  ايجاد نوعي تعادل استراتژيك بين محيط برنامه‌ريزي، اهداف و خط مشي هاي تبين شده زمينه تحقق را فراهم سازد. سازواري(تناسب)، انسجام(بهم پيوستگي) و تاب‌آوري(انعطاف) در برنامه هاي توسعه را بايد از اركان اساسي برنامه ريزي اقتضائي دانست. سؤال اصلي مقاله حاضر اين است كه كداميك از برنامه هاي توسعه كشور(اول تا پنجم پس از پيروزي انقلاب)توانسته اند از منظر شاخص هاي سه گانه سياستگذاري اقتضايي، اهداف تعيين شده خود را محقق سازند؟ بررسي صورت گرفته نشان‌دهنده اين واقعيت است كه عليرغم تاكيدات نظري برنامه هاي چهارم و پنجم بر ضرورت رعايت شاخص هاي سياستگذاري اقتضائي و بومي سازي برنامه ريزي توسعه، برنامه سوم توسعه بهترين وضعيت را از لحاظ عملكردي و توجه به شاخص‌هاي اقتضائي در ميان برنامه هاي پنجگانه توسعه داشته و برنامه هاي اول و دوم توسعه را غيراقتضائي‌ترين برنامه هاي توسعه بعد از انقلاب بايد دانست. اين مقاله از نظر روش‌شناسي با اتخاذ روش توصيفي و مقايسه اي و با بهره‌گيري از شيوه جمع‌آوري كتابخانه اي با دسترسي به منابع دست اول درجهت تقويت رويكرد راهبردي سياستگذاري اقتضائي ارائه گرديده است.