مطالعه تطبيقي ديدگاه علامه طباطبايي و كريشنامورتي در تبيين «تفكر» و موانع آن

انديشه و تفكر از اصلي ترين مفاهيمي هستند كه در قرآن كريم و كتب روايي تفسيري به آن ها توصيه اكيد شده است. از طرفي همين واژگان در آثارجيدو كريشنامورتي نيز با زاويه نگاه متفاوت تري به وفور به چشم مي‏خورد. حال مسئله اين است كه آيا تفكر و انديشه در نگاه انديشمندان ديني هم چون علامه طباطبايي و كريشنامورتي يكسان است يا تفاوت هايي دارند. براي پژوهش در اين باره از روش تحليلي توصيفي و با مطالعه آثار علامه طباطبايي و نيز آثار مكتوب كريشنامورتي استفاده شده است. در ابتدا علامه به طور مطلق موافق تفكر و انديشه و در مقابل، كريشنامورتي مخالف تفكر و انديشه به نظر مي رسد؛ ولي با كمي تدقيق اين نتيجه حاصل مي شود كه هم علامه و هم كريشنا موافق تفكر و انديشه هستند، ولي هر دو به نوعي تفكر و انديشه را به صحيح و ناصحيح تقسيم كرده و نوع اول را تأييد و نوع دوم را رد مي‏كنند. البته ديدگاه علامه طباطبايي و كريشنامورتي در مورد تفكر و انديشه كاملاً منطبق بر هم نبوده و وجوه اشتراك و افتراق هايي با هم دارند.